@ the TiP oF My PeN - mY FiNGeR

ฤดูที่แตกต่างเยือนมาถึง

ฝนซาลงไปมากแล้ว

บางวันอากาศแสนเย็นสบาย

สายลมหนาวแอบมาแวะเวียนทักทายแล้วหลบหน้าไป
ถ้าเป็นไปได้...อยากให้มันพาเอาความหนาวเย็นมาอยู่กับเรานานๆจัง

พรุ่งนี้เช้าไปปั่นจักรยานเล่นดีกว่า
หัดอยู่กับตัวเองมากขึ้นก็คงจะดี

เวลาผ่านไปเร็วจัง

เทอมหนึ่งที่ผ่านมา มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ได้พบเพื่อนที่ดีๆ คอยห่วงใยคอยดูแลกันเสมอ
ความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้น สั่งสมมากขึ้นทุกวันจนกลายเป็นความผูกพัน...
เป็นความผูกพันใช่มั้ย?
เราผูกพันกันมากแค่ไหน......ไม่รู้...

ถ้าวันหนึ่งเวลาผ่านพ้นไป จะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน
ถ้าเราต่างเจอใครคนอื่นที่สำคัญ เราจะยังสำคัญต่อกันแบบนี้มั้ย? ...ไม่รู้...

แต่ว่าที่เป็นอยู่ ที่รู้สึกอยู่ก็คือ...

ไม่เคยเชื่อว่าจะได้รับสิ่งดีๆมากขนาดนี้
และก็ไม่อยากให้มันหายไป

บางครั้งอาจน้อยใจ อาจแอบคิดมากไปบ้าง
และอาจคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยว่าอะไรจะเปลี่ยนไปมั้ย...

บางครั้งก้อาจทำให้ต้องยุ่งยาก ต้องคอยลำบากเล็กๆน้อยๆ
หรืออาจคิดไปเองว่าทำให้ลำบาก ทำให้ต้องวุ่นวาย
ทั้งๆที่มันไม่มีอะไร

แต่เราก็เพื่อนกัน ช่วยเหลือกัน เป็นหน้าที่ของเพื่อนที่ดี

และ...จากทุกสิ่งทุกอย่าง...
วันนี้ก็รู้สึกอบอุ่นในใจ ในมิตรภาพที่มี...ที่สุด

กับบางเรื่องราว...
ฉันคงต้องทบทวนใจตัวเองดูใหม่
ฉันคงต้องพยายามหาทาง...ทำให้ทุกสิ่งมันลงตัวที่สุด
ฉันคงต้องยอมรับบางอย่างที่ฝืนใจตัวเองไปสักนิด

แค่นิดเดียวเอง...ใช่มั้ย...
ไม่เป็นไรหรอกเนอะ

...ที่แต่ก่อนเคยเชื่อว่าพรหมลิขิตมีจริง...
เวลาเจอใครสักคน เคยมีความรู้สึกว่าเค้าคือคนเดียวและคนสุดท้ายที่เราจะรัก
เคยตั้งใจและเชื่อแบบนั้น

เมื่อเวลาผ่านมา...ผ่านวันเวลาที่ดูยาวนานพอสมควร
เราก็ได้พบว่าความเชื่อแบบนั้นมันไม่เป็นความจริง
สิ่งที่เคยคิดว่าสัมผัสได้ มีตัวตน เป็นความหวังสุดท้ายของชีวิต
สิ่งนั้นมันได้สูญสลายหายไปพร้อมกับคนๆนั้นที่หายไปจากชีวิตเรา

...มันก็เป็นแค่ความเชื่อได้เท่านั้นเองใช่มั้ย...?

แล้วทุกครั้งที่เริ่มต้นใหม่...ที่รู้สึกได้ว่าใครบางคนที่ได้พบเจอจะเป็นคนสุดท้าย
ก็ดูเหมือนว่า...มันเป็นแค่ความรู้สึกของเราในเวลานั้นๆ
ที่จริง...เราไม่อาจมั่นใจได้อีกเลยว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่ใช่

ดูเหมือนว่า...ที่จริงแล้วไม่มีอะไรเป็นเครื่องรับประกัน
ไม่มีอะไรให้หัวใจยอมเสี่ยงที่จะ "รัก" ได้อีก
ในเมื่อเวลาที่เรารักใครสักคน เรารู้สึกว่าเราสัมผัสได้ด้วยใจ สัมผัสได้ว่าเค้าพิเศษ
เค้าคือคนที่ฟ้าส่งมาให้เรา
แต่แล้วหลายครั้งหลายหนสำหรับใครหลายคน ก็มักลงเอยด้วยอะไรที่ไม่คาดคิด
อะไรที่บอกว่าเค้าไม่ใช่คนนั้นอีกต่อไป...
อะไรที่ทำให้เรารับไม่ได้อยู่พักหนึ่ง
ทิ่มแทงจิตใจ
แต่แล้วก็ต้องทำใจยอมรับในที่สุดว่า...เราไม่ได้เกิดมาคู่กัน

ฉะนั้น...ดูเหมือนว่า...หัวใจที่ใช้สัมผัส...
มันเป็นแค่ความเชื่อของเรา เป็นแค่อารมณ์ๆนึงเท่านั้น...สินะ
ที่จริง..เวลาผ่านไปเราก็เจอใครที่เข้ามาใหม่...

อาจจะจนกว่า...จะเจอคนที่ใช่จริงๆ
ดูจะยากเหลือเกิน สำหรับใครหลายคน
และสำหรับใครหลายคนก็ดูตรงข้าม ดูจะง่าย ดูว่าเค้าพบแล้ว...คนที่ใช่


เขียนเหมือนเราพบใครมาหลายคนแต่ที่จริง...ก็แค่นานๆพบที
แค่ไม่กี่คนที่ได้เจอ
แต่การที่ยึดหัวใจไว้กับคนๆนึงนานๆแล้วมาพบว่าเค้าไม่ใช่
พบว่าหัวใจที่แบ่งให้ไป กับช่วงเวลาอันยาวนานที่เสียไปกับคนไม่กี่คนก็คือความสูญเปล่า...
รู้สึกเชื่อในพรหมลิขิตน้อยลงอยู่กับความเป็นจริงมากขึ้น
แต่...ก็ไม่เลิกอ่อนไหวในเรื่องนี้สักที
ยังคงรอที่จะสัมผัสความรักที่เป็นความจริง
ที่เป็นรักนั้นที่เคยเชื่อว่าได้เจอ...


ร อ ดู ต่ อ ไ ป

สองสามวันนี้ลองคิดทบทวนดูก็รู้สึกว่า...

การที่จะทำอะไรบางสิ่ง หรือรู้สึกอะไรบางอย่างที่เป็นสิ่งที่ดูว่าดี เป็นความสุข
ต่อไปก็คงต้องคิด ต้องชั่งใจให้แน่ๆก่อนว่ากล้าพอรึเปล่าที่จะรับสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้น
บางครั้งมันก็เป็นความเสี่ยง เพราะเราไม่รู้ว่าหลังจากนั้นจะเป็นอย่างไรกันแน่
ทั้งที่เราก็คิดว่ามันจะดีอย่างนั้นตลอดไป
แต่จริงๆแล้วก็ต้องทำใจยอมรับไว้ก่อนว่าที่เลือกทำ... ทำเพื่อปัจจุบัน ให้มันเป็นความสุขในปัจจุบันนะ
และคงคาดหวังอะไรไม่ได้ว่าต่อไปมันจะเหมือนเดิม

เราคงต้องคิดไว้เลยด้วยซ้ำว่า ต่อไปมันจะเปลี่ยน ต่อไปมันจะไม่เหมือนเดิม
ถ้าเป็นแบบนั้นจะทนได้รึเปล่า?
แต่หากเสี่ยงที่จะรู้สึกดี ที่จะมีความสุขในปัจจุบัน ก็เท่ากับทำใจยอมรับความเปลี่ยนแปลงต่อไป

ทำไงได้ล่ะ??

หรือจะปิดกั้นตัวเองเอาไว้แต่แรก

เพราะยังไงสุดท้ายเราก็ครอบครองความรู้สึกดีๆ สิ่งดีๆที่ผ่านเข้ามาไว้ไม่ได้ตลอด
ได้แค่ผ่านมาผ่านไปแล้วก็กลับมาใหม่แล้วก็จากไป
เพราะสิ่งที่เจอไม่ใช่สิ่งที่จะอยู่กับเราตลอดไป
เพราะคนที่เจอไม่ใช่คนสุดท้ายที่ใช่
เพราะยังไม่ถึงเวลานั้น

เบื่อที่จะคิดมาก
เบื่อที่ต้องคอยรักษาความสัมพันธ์หรือสิ่งดีๆบางอย่าง

.......ในเมื่อบางครั้งสุดท้ายก็เป็นเราคนเดียวที่พยายามรักษามันเอาไว้.......

บางสิ่งบางอย่างที่ผ่านมา มันอาจเป็นได้แค่เพียงวูบหนึ่งของความรู้สึก

ผ่านมาและผ่านไปกลายเป็นแค่ความทรงจำเสี้ยวหนึ่ง

โดยที่วันนี้ไม่มีมัน ไม่มีความรู้สึก และสิ่งต่างๆทีได้เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาเหลืออยู่
ทั้งๆที่เราไม่ได้คาดคิด ไม่ทันระวังตัวว่า... บางสิ่งบางอย่างที่เป็นไปจะเปลี่ยนแปลงและหายไปเร็วแบบนี้...เร็วกว่าทีคิด

ทั้งๆที่เราคิดว่าเรากำลังมีความสุขอยู่แท้ๆ
ทั้งๆที่เราไม่ได้เรียกร้องคาดหวังไขว่คว้าอะไรที่ไกลเกินกว่านั้น
แค่คิดว่าพอใจกับจุดที่เคยยืนอยู่
แต่...บางครั้งก็ไม่มีใครเข้าข้างเราแม้แต่โชคชะตา

สุดท้ายสิ่งที่คิดว่าเป็นความสุขก็หลุดลอยหายไป
สุดท้ายก็เหมือนแค่ฝันไปแค่ได้ฝันประหลาดๆ ได้เจอบางสิ่งที่ไม่เคยเจอ
...ที่เราอยากให้เป็นความจริงเรื่อยไป...แต่แล้วก็ต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้น

เมื่อเช้าของวันใหม่และความเป็นจริงมาถึง...
ตื่นแล้วถึงรู้ว่า...
สิ่งดีๆที่ผ่านมาคงเป็นได้แค่เพียง 'วูบหนึ่งของความทรงจำ'

ถ้าจะให้ลองรักใครสักคน...ก็คงลำบาก
ถ้าจะให้มอบหัวใจให้ใครก็คงยาก
ถ้าไม่รักไปเอง เผลอใจไปเอง ก็คงต้องขอเวลาและการกระทำพิสูจน์หัวใจใครอีกคน...

ก็วันนี้...หัวใจฉีดวัคซีนและมีเกราะหุ้มเพิ่มอีกชั้นหนึ่ง
ไม่มีวันเทใจให้ใครทั้งใจได้อีก
นอกจากจะใช้เวลาและความอดทนของใครอีกคนฝ่าด่านหัวใจดวงนี้

สำหรับเรา...ความรักไม่ใช่เรื่องตลกหรือเกม ที่จะเอามาเล่นกับหัวใจของใครบางคน
(โดยเฉพาะของผู้หญิง) ในเมื่อยังไม่พร้อม ยังไม่ได้รักทั้งใจ ก็อย่าเพิ่งใจร้อนเร่งรัดให้เค้ารักตอบ
อย่าพยายามทำให้เค้ารักหมดใจ
เพราะการจีบบางครั้งมันเป็นแค่เกม ที่จริงๆแล้วไม่สนุกเท่าไร...
ดูใจตัวเองก่อนว่ารักเค้าพอรึเปล่า มั่นคงพอมั้ย...ก่อนจะทำอะไร...จะดีกว่า

ช่วงเกือบ 1 เดือนที่ผ่านมาสถานะของใครบางคนในหัวใจของเราได้เปลี่ยนแปลงไป
จากที่นั่งอยู่กลางใจก็ออกมาอยู่ริมหัวใจพอ เป็นแค่คนให้ห่วงใย แคร์ และ คิดถึงแบบหลวมๆ พอดีๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่าสถานะของเราสำหรับเค้าจะเปลี่ยนไปแค่ไหน กลายเป็นเพื่อนแบบไหน...
เรามั่นใจมากขึ้นกับความสัมพันธ์ ไม่กลัวว่า...จะถูกลืม
ลึกๆอาจจะกลัวอยู่บ้างว่าถ้าวันใดบางคนที่เรารุสึกผูกพันหายไปนานๆ ไม่โทรมา จะเหมือนขาดอะไรไป...
แต่...ถ้ามันจะเป็นแบบนั้น ก็คงทำอะไรไม่ได้
และให้มันเป็นไปแบบนั้นเพราะเราต่างมีหนทางของตัวเอง
และที่สำคัญ...ไม่ว่าวันไหนๆ เราก็ได้เป็นคนที่อยู่ในความทรงจำของกันและกัน

แล้วก็ถึงเวลา ที่ชีวิตจะต้องเดินต่อไปในอีกก้าวหนึ่ง

จุดเปลี่ยนชีวิตได้มาถึง ย่างกรายเข้ามาให้เห็นชัดขึ้นๆ
จากที่มันเป็นภาพอนาคตอันไกลตัว วันนี้ค่อยๆใกล้ความเป็นจริงทุกขณะ
และอีกไม่นานมันจะเป็นปัจจุบัน...
ถึงวันนี้ยอมรับว่าเดินมาไกลเกินตัว......................ไกลเกินไป

...ทุกเส้นทางที่ได้เดินมา เดินผ่านอะไรมามากมาย
วกไปวนมาแล้วที่สุด...ก็คล้ายกับว่า...เราได้กลับมาที่เก่า

มีหลงทางไปบางครั้ง เลือกเส้นผิด ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหาทางออกเจอ...
และไม่เคย...ออกนอกลู่นอกทางเลย
ถึงจะเสียเวลา แต่สิ่งต่างๆที่ได้มาถือว่าคุ้มค่าที่สุด

จนวันนี้...วันที่มาเจอเส้นทางใหม่ วันที่หยุดยืนและหันไปมองด้านหลัง
ทบทวนภาพวันเวลาและเส้นทางที่ได้เดินผ่านมา
ทอดถอนใจให้อดีตและความเหน็ดเหนื่อยในวันเก่าๆทุกวัน
แล้วมองกลับไปข้างหน้าอิ่มเอมใจกับสิ่งที่ได้ค้นพบ...
เรากำลังจะออกจากเส้นทางสายเก่า...

คิดว่า "พร้อมแล้ว"...มาถึงจุดนี้
จุดที่ยืนอยู่และมั่นใจว่าหนทางที่ยังดูอีกยาวไกลเบื้องหน้านี้จะเป็นเส้นทางสายหลัก
ที่เราจะเดินไปอย่างมั่นคง...มั่นคงที่สุด และเป็นเส้นทางที่เลือกเดินแล้ว

และวันนี้...ก็ถึงเวลาที่จะต้องเลิกวิ่งตามเป็นเงาใครบางคนสักที
ที่ผ่านมาก็รู้สึกว่าได้เป็นเพียงแค่ "เงา"...
รู้ว่ามันมีสายใยบางๆพันผูกเราเอาไว้ ถึงแม้มันจะบางมาก
ยังไงทุกสิ่งที่ได้มีให้กัน วันเวลาน้อยนิดที่ได้แบ่งปันกันและกัน
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ การหยอกล้อ น้ำใจที่แลกเปลี่ยนกัน
หลายๆสิ่งเพียงเล็กน้อยที่เราให้ความสำคัญ
มันมีความหมายต่อวันเวลาที่ผ่านมา
ถ้ามันจะหยุดเพียงนั้น... ก็คงไม่เสียใจ

แม้ว่าหลายวันที่ผ่านมา จะคาดคั้นให้มันยังคงดำเนินต่อไปแบบนั้น
ให้สิ่งที่เกิดขึ้นช่วงปลายเดือนธันวาจนข้ามปีใหม่ไม่ใช่สิ่งลวงตา
แม้จะอยากให้มันเป็นแบบนั้นตลอดไป
แต่วันนี้...ยอมรับว่า ที่ผ่านมาดีที่สุดแล้วที่มันได้เกิดขึ้น
และจบลงเพียงนั้นให้มันเป็นภาพความทรงจำที่สวยงามแค่นั้นพอ
และลืมมันไปว่าเวลานั้นกับปัจจุบันมันเชื่อมต่อกัน
และมีความไม่แน่นอนเข้ามาเล่นบทบาทอยู่
ความไม่แน่นอนในการกระทำของใครบางคน...

วันนี้ ถึงเวลาต้องเดินถอยออกมา ทิ้งใครบางคนไว้ที่เดิม
ไม่เป็นเงาตามตัวเธออีกต่อไป...
ขอบคุณในทุกสิ่งที่ดีๆวันนี้พร้อมที่จะเดินบนหนทางชีวิตใหม่
พร้อมรับสิ่งใหม่ๆที่ไม่มีเธอร่วมเดินอยู่