@ the TiP oF My PeN - mY FiNGeR

อิสระแห่งความคิด

กลับมาบ้าน...
นั่งพูดคุยกับแม่และทบทวนดูหลายสิ่งหลายอย่าง
มีบางเรื่องราวในวันวานที่ผันผ่านมาแล้ว แต่กลับมีใครบางคนขุดคุ้ยมาทำให้ไม่สบายใจเมื่อไม่นานมานี้
ทำให้รู้สึกกระทบกระเทือนใจอยู่ช่วงนึง แต่เราก็ตั้งตัวตั้งใจใหม่ มองว่ามันผ่านมาแล้วจะเดินต่อไปโดยไม่สนใจอีก

แต่วันนี้....แม่ก็หยิบยกมันมาพูด มาเตือน ให้ระมัดระวังเวลาจะทำอะไร
เพื่อที่ใครบางคน(หรือหลายคน)จะได้ไม่มองเราแง่ลบ หรือเอาเราไปนินทาได้
ทั้งๆที่เราไม่ได้เป็นแบบนั้น หรือไม่ได้มีเจตนาทำแบบที่เค้าเข้าใจเลย
คุยแล้วก็พาให้ใจเศร้าไปนิด...
แต่ก็คิดว่าได้คำตอบได้ความเข้าใจแล้ว (อีกครั้ง)

วันนี้เลยคิดจะปรับจิตปรับใจด้วยการวางแผนชีวิตข้างหน้าให้มันมีความสุขขึ้นอีกสักหน่อย
แค่เพื่อปรับเปลี่ยนหัวใจให้สามารถทำโน่นนี่ได้เป็นปกติและมีเป้าหมายเล็กๆที่จะไปถึง

--> มื้อเย็นจะกินแต่นมกับผลไม้ (เพื่อสุขภาพที่ดี)
--> สอบเสร็จจะไปว่ายน้ำอาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง (เพื่อหุ่นที่เพรียว)
--> กินอาหาร + ขนมนมเนยวันละไม่เกิน 60 บาท (ปกติไม่ค่อยกินตอนเช้าอยู่แล้ว)
--> ทำบันทึกรายรับรายจ่าย (ได้ข่าวว่าพยายามทำมาหลายรอบแล้ว)
--> ใช้อินเตอร์เน็ตให้น้อยลง
--> วางแผนไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยตัวเองแบบจำกัดงบที่สุด แต่ถ้าอดไปในที่สุดก็ไม่เป็นไร (ตอนแรกอยากไปแบบจะต้องไปให้ได้)
--> เข้านอนไม่เกินเที่ยงคืน ตื่น 6:00-6:30 น. วันธรรมดา เสาร์-อาทิตย์ตื่น 8:00-9:00 น.

ภาพฝัน...
สลายหายไปกับอากาศ
เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา...

ฉันไม่รู้ไม่เข้าใจ
เพราะอะไร...
ฉันถึงไม่อาจทำมันเป็นจริงได้

...หรือเรี่ยวแรงของฉัน...ไม่มากพอ
หรือลำพังความตั้งใจอันแรงกล้าที่จะสานฝันให้เป็นจริงนั้นปราศจากความหมายใดๆ
หรือว่าฉันนั้น...ไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดฝัน

ทั้งที่เคยมีใครบางคนบอกฉันว่า...
ถ้าฝันอยากมีอยากเป็นอยากทำอะไร...
ก็ให้พยายามไปให้ถึงฝันนั้น
หรือเพียงแค่ 'ทำ' ให้มันเป็นจริง...

ทั้งที่ฉันเคยเชื่อในความพยายามของตัวเอง






แต่วันนี้...
ฉันคิดว่าในเรื่องบางเรื่อง
ความฝันก็เป็นได้เพียงความฝันตลอดไป

วันนี้กับบางเรื่องราว
ฉันเริ่มมองไม่เห็นหนทาง...
และ...ฉันก็ถอดใจในที่สุด

ฉันเพียงต้องการบอกกับตัวเอง...
ว่าฉันควรจะ ปล่อยวางซะบ้าง...

บางครั้งฉันก็เป็นคนง่ายๆ ใครคิดอะไรตัดสินใจอะไรก็ว่าไปตามนั้น
ไม่คัดค้านอะไร

แต่บางที...
ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยยืดหยุ่นสักเท่าไร
เวลามีคนมาตำหนิอะไรบางอย่างเล็กๆน้อยๆโดยไม่จริงจังเกินไป
ฉันก็จะคิด...กังวล sensitive กับคำพูดนั้นขึ้นมาในทันที
และทำอะไรไม่ถูก

และฉันก็ขี้น้อยใจ...

น่าจะเลิกได้สักทีนิสัยแบบนี้
อยากจะปล่อยอยากจะวาง
อยากจะให้หัวใจได้พักบ้าง
...

ฉันจะทำให้ได้
ต้องทำให้ได้

เป็นอีกวันที่คิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องราวมากมายจากผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ใจของเราอ่อนไหวเกินไป

ทำไมต้องคิด ทำไมต้องแคร์กับเรื่องราวต่างๆนัก
ฉันก็ไม่รู้ไม่เข้าใจตัวเองเท่าที่ควร
การที่เราแคร์ผู้อื่นเป็นสิ่งที่ดี
แต่บางครั้ง...เราคิดในรายละเอียดมากเกินไป
ทั้งที่หลายครั้งที่คิดเอามาเป็นประเด็น มันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลยกับใจของอีกคน ใจของเค้านิ่งพร้อมเดินไปข้างหน้า ขณะที่ใจของเราไม่หยุดเคลื่อนไหวและย่ำอยู่กับที่...

แต่ก็มีอีกหลายครั้งนะที่ความ sensitive มันทำให้ sense ได้ว่า..มีอะไรบางอย่างในใจอีกคนที่ไม่ปกติ แล้วมันก็เป็นความจริง...อย่างที่เราไหวหวั่นไปก่อน ต้องมีอะไรสักอย่าง...
แต่เราไม่อาจเข้าใจใจของใครต่อใครได้หมด
เพราะคิดไปเท่าไร ส่วนมากก็จะได้แต่มุมมองตัวเอง ความกลัวเก่าๆเดิมๆ...จากประสบการณ์ตัวเอง

บางทีเราก็กลัวในความสัมพันธ์...
กลัวการจากไปของใครต่อใครที่เราให้ความสำคัญด้วย
กลัวการเปลี่ยนแปลงอย่างไร้เหตุผล
ต่อให้เราทำดีที่สุดแล้ว...

จากที่ไม่คิดว่าจะแคร์มิตรภาพบางมิตรภาพจนเกินไป
ก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่มาจากไหนไม่รู้
ผ่านวันเวลาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข
รู้สึกแคร์มากมาย
แต่ก็รู้สึกในหลายๆครั้งว่า...เราเองที่ให้ความสำคัญไปคนเดียว

รู้ว่าไม่ดีแต่ก็ยังพลั้งเผลอที่จะทำ...ที่จะคิด

ทั้งหลายครั้งถ้าทำลืมไปซะบ้าง
แค่พรุ่งนี้ตื่นมา...อะไรก็กลับเป็นแบบเก่า
รอยยิ้มต่างๆยังอยู่เหมือนเดิม
เหมือนไม่มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้น
แค่หลับตานอนแล้วตื่นขึ้นมา...
อะไรๆก็เคลียร์และปลอดโปร่งขึ้นเยอะ
แล้วจะคิดให้มากเรื่องไปทำไมกันนะ...
ห้ามใจเนี่ย...ลำบากเหลือเกิน

อยากขอเพียงแค่มีเธอ...เข้าใจก็เพียงเท่านั้น
ไม่ได้หวังให้เธอมารักกัน
อย่างน้อยให้ฉันมีเธอ ในใจเวลาที่เหงา
ไม่เรียกร้องอะไรมากกว่านี้...
แค่นี้ก็พอ
ขับร้องโดย: ปุ๊กกี้ (ปริศนา พรายแสง)
แค่นี้ได้รึเปล่า?

อยากมีความรัก...

เฮ้อ!
เจ้าความรู้สึกนั้น...
ยามที่ได้สัมผัส...
มันเป็นความรู้สึกที่แสนพิเศษ
...ที่อยากครอบครองไว้เรื่อยไป
ทำให้ยิ้มได้
หัวใจเต้นวูบวาบลอยล่องพองโต...

...อยากมีจัง...

เราเคยรู้จักมันแล้วหรือเปล่า...
ก็บอกไม่ถูก
ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่า
ที่เคย "ชอบ" คนโน้นบ้างคนนี้บ้าง
ที่คิดว่าคือ "รัก"
เหล่านั้น...เคยเป็น "ความรัก" จริงๆสักครั้งไหม...

แต่ 'ความรู้สึกดีๆ'... ที่เทียบเคียงได้ใกล้กับคำว่า "รัก"...
มันช่างมหัศจรรย์...
ทำให้โลกนี้ดูสวยงาม
ที่เคยได้สัมผัส...
อาจไม่ใช่...แต่ก็คงใกล้เคียง...

และคงจะดียิ่งกว่าถ้า...
...มีใครสักคนที่หัวใจตรงกัน
รู้สึกอย่างเดียวกัน
พร้อมจะจูงมือและก้าวเดินไปด้วยกัน
พร้อมที่จะรู้สึกทุกข์และสุขไปกับเรา...
คิดถึงเราเหมือนกับที่เราคิดถึงเค้า
ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเรา...ยามไม่เจอกัน
คอยตื่นเต้นเมื่อได้พบหน้า...
หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

ให้รักเป็นน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจ...


รู้ว่ารัก...มักมาพร้อมกับความเจ็บปวดความทุกข์
แต่ 'รัก' มหัศจรรย์ที่...
ทำให้เราสัมผัสได้ถึงความสุขและความทุกข์ได้ในเวลาเดียวกัน


...อยากมีความรัก...



ฟังเพลงรักหลายเพลงแล้วมัน...induce อารมณ์มากๆเลย
ก็อยากมี แต่ก็...ไม่รู้จะวิ่งตามหามันไปทำไม...

...แต่ถึงจะไม่รีบ...จริงๆก็รออยู่นะ... 555

นาทีเดียวในตอนสุดท้าย
(By: Jo-Pop ; Album: Second Impressio)

เหมือนกับเราต่างคนยังเดินหลงทาง
เหมือนกับหนังที่ยังขาดตอนที่สำคัญ
ฉันกับเธอจึงยังไม่ได้พบกัน
แล้วเธอ เธออยู่ไหน เธอคือใคร ใครคือเธอ

*ฉันมองเห็นเธอในความเหงา ทุกลมหนาวยังเฝ้ามองหา
ฉันก็ยังเก็บคำว่ารักให้เธอ

**ต่อให้ฉันต้องรอเธออีกนานกี่ลมหายใจ
แต่ว่าฉันก็รู้สึกว่าที่ไหนสักที่หนึ่ง...เราต้องได้เจอกัน
ต่อให้เป็นนาทีเดียวในตอนสุดท้ายก็ตาม
ที่(เพื่อ)ได้มาเจอคนที่รัก ก็คุ้มที่จะรอ

หรือว่าเราแค่เดินเฉียดกันทุกวัน
เธอกับฉันแอบนั่งห่างกันแค่นิดเดียว
เหมือนไม่มีอะไรให้เราข้องเกี่ยว
หวังเพียงเสี้ยวนาทีที่บังเอิญได้สบตา
...
ก็คุ้มที่จะรอ

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

ฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกว่าชอบจัง
แอบอินเข้าไปในเพลงเล็กน้อยถึงปานกลาง
แล้วถ้ายิ่งได้ฟังก็คงจะยิ่งอินมากเข้าไปใหญ่อีกระยะหนึ่ง
แต่คงไม่มีเวลาได้ฟังมากสักเท่าไร
ตั้งแต่มาอยู่หอก็ไม่ได้ฟังเพลงบ่อยนัก

อยู่ๆก็นึกอยากเขียนอะไรที่เกี่ยวกับอารมณ์รักขึ้นมา
เดี๋ยวนี้ชอบบทเพลงที่ถ่ายทอดมุมมองความรักที่ "มีความหวัง" หรืออาจจะ "สมหวัง" มากขึ้น
ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้จะสมหวัง หรือมีความรักอะไรกับเค้าเลยในตอนนี้
แต่ก่อนจะชอบเพลงที่อารมณ์ตรงกับความรู้สึกตัวเอง โดยเฉพาะอารมณ์บีบคั้นหัวใจจนน้ำตาไหล
สังเกตดูก็ได้เห็นพัฒนาการทางด้านความรู้สึกของตัวเองในบางมุมมากขึ้น
ใส่ความหวังให้กับชีวิตมากขึ้นแม้ในเรื่องของหัวใจ (คงไม่เพ้อฝันไปนะ)

จะว่าไปเพลง 'นาทีเดียวในตอนสุดท้าย' นี้ก็ตรงกับเราดีนะ
ในแต่ละวันที่เดินไปก็ยังแอบเหงาบ้างในหลายๆที
แต่ไม่ได้เหงาจับใจจนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วและจะต้องมีใครสักคน
เพราะจริงๆเราก็ยังมีมิตรภาพดีๆจากคนรอบตัว
ที่ถึงจะไม่ใช่ความรักในแบบชายหนุ่มและหญิงสาวแต่มันก็มีค่ามากมายเหมือนกัน
เป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงให้แต่ละวันมีความหมายต่อไป
ทำให้มีกำลังใจที่จะเดิน เพียงรอยยิ้มที่ได้สร้างให้แก่กันและกัน

ส่วนเรื่อง 'ใครสักคนนั้น' ที่จะเป็น 'คนที่เฝ้ารอมาตลอดชีวิต'
ไม่รู้ว่าหากได้พบกันแล้ว สิ่งที่รู้สึกว่าขาดหายมาตลอด จะถูกเติมเต็มขึ้นจริงๆรึเปล่า...
อยากรู้เหมือนกัน
คนๆนั้นจะเป็นคนที่รู้จักกันแล้ว หรือว่าเป็นใครสักคนที่เคยเดินสวนกัน
เป็นสักคนที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตของกันและกันแล้ว
เคยอยู่ในห้วงเวลาและพื้นที่เดียวกันมาแล้วสักเสี้ยววินาทีหรือเปล่า...
...ไม่อาจรู้ได้...
เป็นเรื่องของอนาคตที่ยังมองไม่เห็นจริงๆ...
ว่าเราจะรู้คำตอบที่เฝ้าถาม
และได้พบสิ่งที่เฝ้ารอได้อย่างไร...และในตอนไหน...



เพียงแค่เดินต่อไปบนสิ่งที่มองเห็นได้และมีตัวตน
ทำในสิ่งที่ต้องทำตามหน้าที่และเป้าหมายของตัวเอง
โลกจะเคลื่อนพาเราและใครคนนั้นให้ได้มาพบกันเองเมื่อถึงเวลา
จักรวาลจะมีแรงผลักให้ทุกสรรพสิ่งอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมและลงตัว
เชื่ออย่างนั้น

About this blog

บทความเรื่อยเปื่อยบ้าง
มีสาระบ้าง
ส่วนตัวเกินไปบ้าง
เป็นไปตามอารมณ์เพ้อๆ
เตามอารมณ์ที่อดจะระบายออกมาไม่ได้
แทบทุกตัวอักษร ใช้ความรู้สึกและอารมณ์อ่อนไหวนำทาง

~My PrOFiLe*~

My photo
Kanchanaburi, Thailand
ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักการเขียน แต่เรียนหมอ(เพราะรักที่จะเป็นหมอมากกว่าไงคะ) ริจะใช้คำสละสลวยแต่ไม่เก่งภาษาไทย เป็นผู้หญิงที่ไม่มีอะไรโดดเด่นมากมาย คุยได้แต่ไม่เก่ง ไม่ค่อยเป็นหัวหน้าใคร ที่พอจะดีบ้างก็คือ เป็นคนใจดีและอบอุ่น (มีคนชอบบอก) พิมพ์เร็ว ทักษะภาษาอังกฤษขั้น advanced นอกนั้นก็...เป็นคนเพ้อฝัน อ่อนไหว (และแอบอ่อนหวาน) คิดมากบ้างอะไรบ้าง อยากทำอาหารเก่งกว่านี้