บางที...ก็เบื่อกับความเป็นไปเกี่ยวกับตัวฉันในบางแง่มุม
บางอย่างไม่ได้ตั้งใจสร้างขึ้น แต่เมื่อมันเกิดขึ้น...กลับลบมันทิ้งไม่ได้
ชีวิตเดินสู่จุดหยุดนิ่ง ยังไงก็ไม่รู้
เวลาดีใจกับบางสิ่ง ถ้าดีใจมากไปก็กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงให้เสียใจ
แต่เวลาเสียใจ...บางทีก็แค่คิดมากไป จนทำให้วันดีๆกลายเป็นวันหม่นๆเปล่าๆ
ก็เลยเริ่มเฉยๆ พยายามไม่รู้สึกอะไร
แต่การไม่คิดไม่รู้สึกอะไร ก็ทำให้ชีวิตมันเดิมๆ น่าเบื่อ...ยังไงก็ไม่รู้
บางอย่างไม่ได้ตั้งใจสร้างขึ้น แต่เมื่อมันเกิดขึ้น...กลับลบมันทิ้งไม่ได้
ชีวิตเดินสู่จุดหยุดนิ่ง ยังไงก็ไม่รู้
เวลาดีใจกับบางสิ่ง ถ้าดีใจมากไปก็กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงให้เสียใจ
แต่เวลาเสียใจ...บางทีก็แค่คิดมากไป จนทำให้วันดีๆกลายเป็นวันหม่นๆเปล่าๆ
ก็เลยเริ่มเฉยๆ พยายามไม่รู้สึกอะไร
แต่การไม่คิดไม่รู้สึกอะไร ก็ทำให้ชีวิตมันเดิมๆ น่าเบื่อ...ยังไงก็ไม่รู้
สิ่งต่างๆหยุดนิ่งเงียบงันเกินไป...
หรือ...อาจเพราะเราไม่รู้จักพอใจกับสิ่งที่เป็นโดยไม่รู้ตัว
ยิ่งก้าวยิ่งเดินไป ก็ไม่รู้จักที่จะหยุดขอต่ออีกสักก้าว...
ด้วยหวังว่าจะเจออะไรที่สวยงามกว่าเดิม
แต่พอเดินต่อไป ก็มีบ้างที่สะดุดล้ม จนเจ็บตัว...เป็นแผลเล็กๆ
บางครั้งก็เหนื่อย...จนบอกกับตัวเองว่า 'หยุดเถอะ หยุดก่อนนะ'
แต่พอ 'หยุด' แล้วมันก็ไม่น่าตื่นเต้น ไม่สนุกเลย
แล้วทุกอย่างก็ดูเนื่องๆ เชื่องๆ เดิมๆ
แค่...ความรู้สึกความคิดตัวเองยังเข้าใจได้ยากเลย
บางทียังไม่รู้ความต้องการจริงๆของตัวเองเลย
บางทีก็เข้าใจผิดด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องการอะไร...
ด้วยหวังว่าจะเจออะไรที่สวยงามกว่าเดิม
แต่พอเดินต่อไป ก็มีบ้างที่สะดุดล้ม จนเจ็บตัว...เป็นแผลเล็กๆ
บางครั้งก็เหนื่อย...จนบอกกับตัวเองว่า 'หยุดเถอะ หยุดก่อนนะ'
แต่พอ 'หยุด' แล้วมันก็ไม่น่าตื่นเต้น ไม่สนุกเลย
แล้วทุกอย่างก็ดูเนื่องๆ เชื่องๆ เดิมๆ
แค่...ความรู้สึกความคิดตัวเองยังเข้าใจได้ยากเลย
บางทียังไม่รู้ความต้องการจริงๆของตัวเองเลย
บางทีก็เข้าใจผิดด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องการอะไร...
น่าจะทำตัวเองให้ยุ่งเข้าไว้ เป็นดีที่สุด
