แล้วก็ถึงเวลา ที่ชีวิตจะต้องเดินต่อไปในอีกก้าวหนึ่ง
จุดเปลี่ยนชีวิตได้มาถึง ย่างกรายเข้ามาให้เห็นชัดขึ้นๆ
จากที่มันเป็นภาพอนาคตอันไกลตัว วันนี้ค่อยๆใกล้ความเป็นจริงทุกขณะ
และอีกไม่นานมันจะเป็นปัจจุบัน...
ถึงวันนี้ยอมรับว่าเดินมาไกลเกินตัว......................ไกลเกินไป
...ทุกเส้นทางที่ได้เดินมา เดินผ่านอะไรมามากมาย
วกไปวนมาแล้วที่สุด...ก็คล้ายกับว่า...เราได้กลับมาที่เก่า
มีหลงทางไปบางครั้ง เลือกเส้นผิด ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหาทางออกเจอ...
และไม่เคย...ออกนอกลู่นอกทางเลย
ถึงจะเสียเวลา แต่สิ่งต่างๆที่ได้มาถือว่าคุ้มค่าที่สุด
จนวันนี้...วันที่มาเจอเส้นทางใหม่ วันที่หยุดยืนและหันไปมองด้านหลัง
ทบทวนภาพวันเวลาและเส้นทางที่ได้เดินผ่านมา
ทอดถอนใจให้อดีตและความเหน็ดเหนื่อยในวันเก่าๆทุกวัน
แล้วมองกลับไปข้างหน้าอิ่มเอมใจกับสิ่งที่ได้ค้นพบ...
เรากำลังจะออกจากเส้นทางสายเก่า...
คิดว่า "พร้อมแล้ว"...มาถึงจุดนี้
จุดที่ยืนอยู่และมั่นใจว่าหนทางที่ยังดูอีกยาวไกลเบื้องหน้านี้จะเป็นเส้นทางสายหลัก
ที่เราจะเดินไปอย่างมั่นคง...มั่นคงที่สุด และเป็นเส้นทางที่เลือกเดินแล้ว
และวันนี้...ก็ถึงเวลาที่จะต้องเลิกวิ่งตามเป็นเงาใครบางคนสักที
ที่ผ่านมาก็รู้สึกว่าได้เป็นเพียงแค่ "เงา"...
รู้ว่ามันมีสายใยบางๆพันผูกเราเอาไว้ ถึงแม้มันจะบางมาก
ยังไงทุกสิ่งที่ได้มีให้กัน วันเวลาน้อยนิดที่ได้แบ่งปันกันและกัน
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ การหยอกล้อ น้ำใจที่แลกเปลี่ยนกัน
หลายๆสิ่งเพียงเล็กน้อยที่เราให้ความสำคัญ
มันมีความหมายต่อวันเวลาที่ผ่านมา
ถ้ามันจะหยุดเพียงนั้น... ก็คงไม่เสียใจ
แม้ว่าหลายวันที่ผ่านมา จะคาดคั้นให้มันยังคงดำเนินต่อไปแบบนั้น
ให้สิ่งที่เกิดขึ้นช่วงปลายเดือนธันวาจนข้ามปีใหม่ไม่ใช่สิ่งลวงตา
แม้จะอยากให้มันเป็นแบบนั้นตลอดไป
แต่วันนี้...ยอมรับว่า ที่ผ่านมาดีที่สุดแล้วที่มันได้เกิดขึ้น
และจบลงเพียงนั้นให้มันเป็นภาพความทรงจำที่สวยงามแค่นั้นพอ
และลืมมันไปว่าเวลานั้นกับปัจจุบันมันเชื่อมต่อกัน
และมีความไม่แน่นอนเข้ามาเล่นบทบาทอยู่
ความไม่แน่นอนในการกระทำของใครบางคน...
วันนี้ ถึงเวลาต้องเดินถอยออกมา ทิ้งใครบางคนไว้ที่เดิม
ไม่เป็นเงาตามตัวเธออีกต่อไป...
ขอบคุณในทุกสิ่งที่ดีๆวันนี้พร้อมที่จะเดินบนหนทางชีวิตใหม่
พร้อมรับสิ่งใหม่ๆที่ไม่มีเธอร่วมเดินอยู่
