...ที่แต่ก่อนเคยเชื่อว่าพรหมลิขิตมีจริง...
เวลาเจอใครสักคน เคยมีความรู้สึกว่าเค้าคือคนเดียวและคนสุดท้ายที่เราจะรัก
เคยตั้งใจและเชื่อแบบนั้น
เมื่อเวลาผ่านมา...ผ่านวันเวลาที่ดูยาวนานพอสมควร
เราก็ได้พบว่าความเชื่อแบบนั้นมันไม่เป็นความจริง
สิ่งที่เคยคิดว่าสัมผัสได้ มีตัวตน เป็นความหวังสุดท้ายของชีวิต
สิ่งนั้นมันได้สูญสลายหายไปพร้อมกับคนๆนั้นที่หายไปจากชีวิตเรา
...มันก็เป็นแค่ความเชื่อได้เท่านั้นเองใช่มั้ย...?
แล้วทุกครั้งที่เริ่มต้นใหม่...ที่รู้สึกได้ว่าใครบางคนที่ได้พบเจอจะเป็นคนสุดท้าย
ก็ดูเหมือนว่า...มันเป็นแค่ความรู้สึกของเราในเวลานั้นๆ
ที่จริง...เราไม่อาจมั่นใจได้อีกเลยว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่ใช่
ดูเหมือนว่า...ที่จริงแล้วไม่มีอะไรเป็นเครื่องรับประกัน
ไม่มีอะไรให้หัวใจยอมเสี่ยงที่จะ "รัก" ได้อีก
ในเมื่อเวลาที่เรารักใครสักคน เรารู้สึกว่าเราสัมผัสได้ด้วยใจ สัมผัสได้ว่าเค้าพิเศษ
เค้าคือคนที่ฟ้าส่งมาให้เรา
แต่แล้วหลายครั้งหลายหนสำหรับใครหลายคน ก็มักลงเอยด้วยอะไรที่ไม่คาดคิด
อะไรที่บอกว่าเค้าไม่ใช่คนนั้นอีกต่อไป...
อะไรที่ทำให้เรารับไม่ได้อยู่พักหนึ่ง
ทิ่มแทงจิตใจ
แต่แล้วก็ต้องทำใจยอมรับในที่สุดว่า...เราไม่ได้เกิดมาคู่กัน
ฉะนั้น...ดูเหมือนว่า...หัวใจที่ใช้สัมผัส...
มันเป็นแค่ความเชื่อของเรา เป็นแค่อารมณ์ๆนึงเท่านั้น...สินะ
ที่จริง..เวลาผ่านไปเราก็เจอใครที่เข้ามาใหม่...
อาจจะจนกว่า...จะเจอคนที่ใช่จริงๆ
ดูจะยากเหลือเกิน สำหรับใครหลายคน
และสำหรับใครหลายคนก็ดูตรงข้าม ดูจะง่าย ดูว่าเค้าพบแล้ว...คนที่ใช่
เขียนเหมือนเราพบใครมาหลายคนแต่ที่จริง...ก็แค่นานๆพบที
แค่ไม่กี่คนที่ได้เจอ
แต่การที่ยึดหัวใจไว้กับคนๆนึงนานๆแล้วมาพบว่าเค้าไม่ใช่
พบว่าหัวใจที่แบ่งให้ไป กับช่วงเวลาอันยาวนานที่เสียไปกับคนไม่กี่คนก็คือความสูญเปล่า...
รู้สึกเชื่อในพรหมลิขิตน้อยลงอยู่กับความเป็นจริงมากขึ้น
แต่...ก็ไม่เลิกอ่อนไหวในเรื่องนี้สักที
ยังคงรอที่จะสัมผัสความรักที่เป็นความจริง
ที่เป็นรักนั้นที่เคยเชื่อว่าได้เจอ...
ร อ ดู ต่ อ ไ ป
0 comments:
Post a Comment