เป็นอีกวันที่คิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องราวมากมายจากผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ใจของเราอ่อนไหวเกินไป
ทำไมต้องคิด ทำไมต้องแคร์กับเรื่องราวต่างๆนัก
ฉันก็ไม่รู้ไม่เข้าใจตัวเองเท่าที่ควร
การที่เราแคร์ผู้อื่นเป็นสิ่งที่ดี
แต่บางครั้ง...เราคิดในรายละเอียดมากเกินไป
ทั้งที่หลายครั้งที่คิดเอามาเป็นประเด็น มันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลยกับใจของอีกคน ใจของเค้านิ่งพร้อมเดินไปข้างหน้า ขณะที่ใจของเราไม่หยุดเคลื่อนไหวและย่ำอยู่กับที่...
แต่ก็มีอีกหลายครั้งนะที่ความ sensitive มันทำให้ sense ได้ว่า..มีอะไรบางอย่างในใจอีกคนที่ไม่ปกติ แล้วมันก็เป็นความจริง...อย่างที่เราไหวหวั่นไปก่อน ต้องมีอะไรสักอย่าง...
แต่เราไม่อาจเข้าใจใจของใครต่อใครได้หมด
เพราะคิดไปเท่าไร ส่วนมากก็จะได้แต่มุมมองตัวเอง ความกลัวเก่าๆเดิมๆ...จากประสบการณ์ตัวเอง
บางทีเราก็กลัวในความสัมพันธ์...
กลัวการจากไปของใครต่อใครที่เราให้ความสำคัญด้วย
กลัวการเปลี่ยนแปลงอย่างไร้เหตุผล
ต่อให้เราทำดีที่สุดแล้ว...
จากที่ไม่คิดว่าจะแคร์มิตรภาพบางมิตรภาพจนเกินไป
ก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่มาจากไหนไม่รู้
ผ่านวันเวลาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข
รู้สึกแคร์มากมาย
แต่ก็รู้สึกในหลายๆครั้งว่า...เราเองที่ให้ความสำคัญไปคนเดียว
รู้ว่าไม่ดีแต่ก็ยังพลั้งเผลอที่จะทำ...ที่จะคิด
ทั้งหลายครั้งถ้าทำลืมไปซะบ้าง
แค่พรุ่งนี้ตื่นมา...อะไรก็กลับเป็นแบบเก่า
รอยยิ้มต่างๆยังอยู่เหมือนเดิม
เหมือนไม่มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้น
แค่หลับตานอนแล้วตื่นขึ้นมา...
อะไรๆก็เคลียร์และปลอดโปร่งขึ้นเยอะ
แล้วจะคิดให้มากเรื่องไปทำไมกันนะ...
ห้ามใจเนี่ย...ลำบากเหลือเกิน
0 comments:
Post a Comment