นาทีเดียวในตอนสุดท้าย
(By: Jo-Pop ; Album: Second Impressio)
เหมือนกับเราต่างคนยังเดินหลงทาง
เหมือนกับหนังที่ยังขาดตอนที่สำคัญ
ฉันกับเธอจึงยังไม่ได้พบกัน
แล้วเธอ เธออยู่ไหน เธอคือใคร ใครคือเธอ
*ฉันมองเห็นเธอในความเหงา ทุกลมหนาวยังเฝ้ามองหา
ฉันก็ยังเก็บคำว่ารักให้เธอ
**ต่อให้ฉันต้องรอเธออีกนานกี่ลมหายใจ
แต่ว่าฉันก็รู้สึกว่าที่ไหนสักที่หนึ่ง...เราต้องได้เจอกัน
ต่อให้เป็นนาทีเดียวในตอนสุดท้ายก็ตาม
ที่(เพื่อ)ได้มาเจอคนที่รัก ก็คุ้มที่จะรอ
หรือว่าเราแค่เดินเฉียดกันทุกวัน
เธอกับฉันแอบนั่งห่างกันแค่นิดเดียว
เหมือนไม่มีอะไรให้เราข้องเกี่ยว
หวังเพียงเสี้ยวนาทีที่บังเอิญได้สบตา
...
ก็คุ้มที่จะรอ
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกว่าชอบจัง
แอบอินเข้าไปในเพลงเล็กน้อยถึงปานกลาง
แล้วถ้ายิ่งได้ฟังก็คงจะยิ่งอินมากเข้าไปใหญ่อีกระยะหนึ่ง
แต่คงไม่มีเวลาได้ฟังมากสักเท่าไร
ตั้งแต่มาอยู่หอก็ไม่ได้ฟังเพลงบ่อยนัก
อยู่ๆก็นึกอยากเขียนอะไรที่เกี่ยวกับอารมณ์รักขึ้นมา
เดี๋ยวนี้ชอบบทเพลงที่ถ่ายทอดมุมมองความรักที่ "มีความหวัง" หรืออาจจะ "สมหวัง" มากขึ้น
ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้จะสมหวัง หรือมีความรักอะไรกับเค้าเลยในตอนนี้
แต่ก่อนจะชอบเพลงที่อารมณ์ตรงกับความรู้สึกตัวเอง โดยเฉพาะอารมณ์บีบคั้นหัวใจจนน้ำตาไหล
สังเกตดูก็ได้เห็นพัฒนาการทางด้านความรู้สึกของตัวเองในบางมุมมากขึ้น
ใส่ความหวังให้กับชีวิตมากขึ้นแม้ในเรื่องของหัวใจ (คงไม่เพ้อฝันไปนะ)
จะว่าไปเพลง 'นาทีเดียวในตอนสุดท้าย' นี้ก็ตรงกับเราดีนะ
ในแต่ละวันที่เดินไปก็ยังแอบเหงาบ้างในหลายๆที
แต่ไม่ได้เหงาจับใจจนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วและจะต้องมีใครสักคน
เพราะจริงๆเราก็ยังมีมิตรภาพดีๆจากคนรอบตัว
ที่ถึงจะไม่ใช่ความรักในแบบชายหนุ่มและหญิงสาวแต่มันก็มีค่ามากมายเหมือนกัน
เป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงให้แต่ละวันมีความหมายต่อไป
ทำให้มีกำลังใจที่จะเดิน เพียงรอยยิ้มที่ได้สร้างให้แก่กันและกัน
ส่วนเรื่อง 'ใครสักคนนั้น' ที่จะเป็น 'คนที่เฝ้ารอมาตลอดชีวิต'
ไม่รู้ว่าหากได้พบกันแล้ว สิ่งที่รู้สึกว่าขาดหายมาตลอด จะถูกเติมเต็มขึ้นจริงๆรึเปล่า...
อยากรู้เหมือนกัน
คนๆนั้นจะเป็นคนที่รู้จักกันแล้ว หรือว่าเป็นใครสักคนที่เคยเดินสวนกัน
เป็นสักคนที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตของกันและกันแล้ว
เคยอยู่ในห้วงเวลาและพื้นที่เดียวกันมาแล้วสักเสี้ยววินาทีหรือเปล่า...
...ไม่อาจรู้ได้...
เป็นเรื่องของอนาคตที่ยังมองไม่เห็นจริงๆ...
ว่าเราจะรู้คำตอบที่เฝ้าถาม
และได้พบสิ่งที่เฝ้ารอได้อย่างไร...และในตอนไหน...
เพียงแค่เดินต่อไปบนสิ่งที่มองเห็นได้และมีตัวตน
ทำในสิ่งที่ต้องทำตามหน้าที่และเป้าหมายของตัวเอง
โลกจะเคลื่อนพาเราและใครคนนั้นให้ได้มาพบกันเองเมื่อถึงเวลา
จักรวาลจะมีแรงผลักให้ทุกสรรพสิ่งอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมและลงตัว
เชื่ออย่างนั้น
0 comments:
Post a Comment