tag:blogger.com,1999:blog-65679829869450075282011-07-08T02:47:35.420-07:00อิสระแห่งความคิดSanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.comBlogger161100tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-23042556817121538532009-08-28T23:28:00.000-07:002009-08-28T23:55:42.775-07:00<p><span style="color:#3333ff;">กลับมาบ้าน...<br />นั่งพูดคุยกับแม่และทบทวนดูหลายสิ่งหลายอย่าง<br />มีบางเรื่องราวในวันวานที่ผันผ่านมาแล้ว แต่กลับมีใครบางคนขุดคุ้ยมาทำให้ไม่สบายใจเมื่อไม่นานมานี้<br />ทำให้รู้สึกกระทบกระเทือนใจอยู่ช่วงนึง แต่เราก็ตั้งตัวตั้งใจใหม่ มองว่ามันผ่านมาแล้วจะเดินต่อไปโดยไม่สนใจอีก</span></p><p><span style="color:#3333ff;">แต่วันนี้....แม่ก็หยิบยกมันมาพูด มาเตือน ให้ระมัดระวังเวลาจะทำอะไร<br />เพื่อที่ใครบางคน(หรือหลายคน)จะได้ไม่มองเราแง่ลบ หรือเอาเราไปนินทาได้<br />ทั้งๆที่เราไม่ได้เป็นแบบนั้น หรือไม่ได้มีเจตนาทำแบบที่เค้าเข้าใจเลย<br />คุยแล้วก็พาให้ใจเศร้าไปนิด...<br />แต่ก็คิดว่าได้คำตอบได้ความเข้าใจแล้ว (อีกครั้ง)<br /><br />วันนี้เลยคิดจะปรับจิตปรับใจด้วยการวางแผนชีวิตข้างหน้าให้มันมีความสุขขึ้นอีกสักหน่อย<br />แค่เพื่อปรับเปลี่ยนหัวใจให้สามารถทำโน่นนี่ได้เป็นปกติและมีเป้าหมายเล็กๆที่จะไปถึง<br /><br />--> มื้อเย็นจะกินแต่นมกับผลไม้ (เพื่อสุขภาพที่ดี)<br />--> สอบเสร็จจะไปว่ายน้ำอาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง (เพื่อหุ่นที่เพรียว)<br />--> กินอาหาร + ขนมนมเนยวันละไม่เกิน 60 บาท (ปกติไม่ค่อยกินตอนเช้าอยู่แล้ว)<br />--> ทำบันทึกรายรับรายจ่าย (ได้ข่าวว่าพยายามทำมาหลายรอบแล้ว)<br />--> ใช้อินเตอร์เน็ตให้น้อยลง<br />--> วางแผนไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยตัวเองแบบจำกัดงบที่สุด แต่ถ้าอดไปในที่สุดก็ไม่เป็นไร (ตอนแรกอยากไปแบบจะต้องไปให้ได้)<br />--> เข้านอนไม่เกินเที่ยงคืน ตื่น 6:00-6:30 น. วันธรรมดา เสาร์-อาทิตย์ตื่น 8:00-9:00 น.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-2304255681712153853?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-58121406531847761732009-08-25T03:39:00.000-07:002009-08-25T04:13:31.630-07:00<strong>ภาพฝัน...</strong><br /><strong>สลายหายไปกับอากาศ</strong><br /><strong>เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา...</strong><br /><br />ฉันไม่รู้ไม่เข้าใจ<br />เพราะอะไร...<br />ฉันถึงไม่อาจทำมันเป็นจริงได้<br /><br />...หรือเรี่ยวแรงของฉัน...ไม่มากพอ<br />หรือลำพังความตั้งใจอันแรงกล้าที่จะสานฝันให้เป็นจริงนั้นปราศจากความหมายใดๆ<br />หรือว่าฉันนั้น...ไม่มีสิทธิ์แม้จะคิดฝัน<br /><br />ทั้งที่เคยมีใครบางคนบอกฉันว่า...<br />ถ้าฝันอยากมีอยากเป็นอยากทำอะไร...<br />ก็ให้พยายามไปให้ถึงฝันนั้น<br />หรือเพียงแค่ 'ทำ' ให้มันเป็นจริง...<br /><br />ทั้งที่ฉันเคยเชื่อในความพยายามของตัวเอง<br /><br /><br /><br /><br /><br /><p> </p><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373857749971923602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 249px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ywFcqSTojBM/SpPHJtSOcpI/AAAAAAAAACY/pL5t0QCGmeI/s320/m110966.jpg" border="0" /></p><br />แต่วันนี้...<br />ฉันคิดว่าในเรื่องบางเรื่อง<br />ความฝันก็เป็นได้เพียงความฝันตลอดไป<br /><br />วันนี้กับบางเรื่องราว<br />ฉันเริ่มมองไม่เห็นหนทาง...<br />และ...ฉันก็ถอดใจในที่สุด<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-5812140653184776173?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-28630915364247065252009-08-25T03:00:00.000-07:002009-08-25T03:35:43.727-07:00ฉันเพียงต้องการบอกกับตัวเอง...<br />ว่าฉันควรจะ ปล่อยวางซะบ้าง...<br /><br />บางครั้งฉันก็เป็นคนง่ายๆ ใครคิดอะไรตัดสินใจอะไรก็ว่าไปตามนั้น<br />ไม่คัดค้านอะไร<br /><br />แต่บางที...<br />ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยยืดหยุ่นสักเท่าไร<br />เวลามีคนมาตำหนิอะไรบางอย่างเล็กๆน้อยๆโดยไม่จริงจังเกินไป<br />ฉันก็จะคิด...กังวล sensitive กับคำพูดนั้นขึ้นมาในทันที<br />และทำอะไรไม่ถูก<br /><br />และฉันก็ขี้น้อยใจ...<br /><br />น่าจะเลิกได้สักทีนิสัยแบบนี้<br />อยากจะปล่อยอยากจะวาง<br />อยากจะให้หัวใจได้พักบ้าง<br />...<br /><br /><strong>ฉันจะทำให้ได้</strong><br /><strong>ต้องทำให้ได้</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-2863091536424706525?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-53389258546589949412009-08-23T02:01:00.000-07:002009-08-23T02:39:01.162-07:00เป็นอีกวันที่คิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องราวมากมายจากผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต<br />ใจของเราอ่อนไหวเกินไป<br /><br />ทำไมต้องคิด ทำไมต้องแคร์กับเรื่องราวต่างๆนัก<br />ฉันก็ไม่รู้ไม่เข้าใจตัวเองเท่าที่ควร<br />การที่เราแคร์ผู้อื่นเป็นสิ่งที่ดี<br />แต่บางครั้ง...เราคิดในรายละเอียดมากเกินไป<br />ทั้งที่หลายครั้งที่คิดเอามาเป็นประเด็น มันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลยกับใจของอีกคน ใจของเค้านิ่งพร้อมเดินไปข้างหน้า ขณะที่ใจของเราไม่หยุดเคลื่อนไหวและย่ำอยู่กับที่...<br /><br />แต่ก็มีอีกหลายครั้งนะที่ความ sensitive มันทำให้ sense ได้ว่า..มีอะไรบางอย่างในใจอีกคนที่ไม่ปกติ แล้วมันก็เป็นความจริง...อย่างที่เราไหวหวั่นไปก่อน ต้องมีอะไรสักอย่าง...<br />แต่เราไม่อาจเข้าใจใจของใครต่อใครได้หมด<br />เพราะคิดไปเท่าไร ส่วนมากก็จะได้แต่มุมมองตัวเอง ความกลัวเก่าๆเดิมๆ...จากประสบการณ์ตัวเอง<br /><br />บางทีเราก็กลัวในความสัมพันธ์...<br />กลัวการจากไปของใครต่อใครที่เราให้ความสำคัญด้วย<br />กลัวการเปลี่ยนแปลงอย่างไร้เหตุผล<br />ต่อให้เราทำดีที่สุดแล้ว...<br /><br />จากที่ไม่คิดว่าจะแคร์มิตรภาพบางมิตรภาพจนเกินไป<br />ก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่มาจากไหนไม่รู้<br />ผ่านวันเวลาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข<br />รู้สึกแคร์มากมาย<br />แต่ก็รู้สึกในหลายๆครั้งว่า...เราเองที่ให้ความสำคัญไปคนเดียว<br /><br />รู้ว่าไม่ดีแต่ก็ยังพลั้งเผลอที่จะทำ...ที่จะคิด<br /><br />ทั้งหลายครั้งถ้าทำลืมไปซะบ้าง<br />แค่พรุ่งนี้ตื่นมา...อะไรก็กลับเป็นแบบเก่า<br />รอยยิ้มต่างๆยังอยู่เหมือนเดิม<br />เหมือนไม่มีอะไรแปลกๆเกิดขึ้น<br />แค่หลับตานอนแล้วตื่นขึ้นมา...<br />อะไรๆก็เคลียร์และปลอดโปร่งขึ้นเยอะ<br />แล้วจะคิดให้มากเรื่องไปทำไมกันนะ...<br />ห้ามใจเนี่ย...ลำบากเหลือเกิน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-5338925854658994941?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-35405370203996961462009-07-26T10:35:00.001-07:002009-07-26T10:43:45.055-07:00<div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#3366ff;">อยากขอเพียงแค่มีเธอ...เข้าใจก็เพียงเท่านั้น</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#3366ff;">ไม่ได้หวังให้เธอมารักกัน</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#3366ff;">อย่างน้อยให้ฉันมีเธอ ในใจเวลาที่เหงา</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#3366ff;">ไม่เรียกร้องอะไรมากกว่านี้...</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;color:#3366ff;">แค่นี้ก็พอ</span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="center"><span style="font-size:130%;">ขับร้องโดย: ปุ๊กกี้ (ปริศนา พรายแสง)</span></div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="left"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">แค่นี้ได้รึเปล่า?</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-3540537020399696146?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-48382178219252901572009-07-23T03:11:00.001-07:002009-07-23T03:28:04.664-07:00<span style="font-size:130%;color:#cc33cc;"><strong>อยากมีความรัก...</strong></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc33cc;">เฮ้อ!</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เจ้าความรู้สึกนั้น...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ยามที่ได้สัมผัส...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">มันเป็นความรู้สึกที่แสนพิเศษ</span><br /><span style="color:#cc33cc;">...ที่อยากครอบครองไว้เรื่อยไป</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ทำให้ยิ้มได้</span><br /><span style="color:#cc33cc;">หัวใจเต้นวูบวาบลอยล่องพองโต...</span><br /><br /><span style="color:#cc33cc;">...อยากมีจัง...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">เราเคยรู้จักมันแล้วหรือเปล่า...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ก็บอกไม่ถูก</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ทุกวันนี้ยังไม่รู้เลยว่า</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ที่เคย "ชอบ" คนโน้นบ้างคนนี้บ้าง</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ที่คิดว่าคือ "รัก"</span><br /><span style="color:#cc33cc;">เหล่านั้น...เคยเป็น "ความรัก" จริงๆสักครั้งไหม...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">แต่ 'ความรู้สึกดีๆ'... ที่เทียบเคียงได้ใกล้กับคำว่า "รัก"...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">มันช่างมหัศจรรย์...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ทำให้โลกนี้ดูสวยงาม</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ที่เคยได้สัมผัส...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">อาจไม่ใช่...แต่ก็คงใกล้เคียง...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">และคงจะดียิ่งกว่าถ้า...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">...มีใครสักคนที่หัวใจตรงกัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">รู้สึกอย่างเดียวกัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">พร้อมจะจูงมือและก้าวเดินไปด้วยกัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">พร้อมที่จะรู้สึกทุกข์และสุขไปกับเรา...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">คิดถึงเราเหมือนกับที่เราคิดถึงเค้า</span><br /><span style="color:#cc33cc;">ยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงเรา...ยามไม่เจอกัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;">คอยตื่นเต้นเมื่อได้พบหน้า...</span><br /><span style="color:#cc33cc;">หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><em><span style="font-size:180%;color:#cc33cc;">ให้รักเป็นน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจ...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span></em><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">รู้ว่ารัก...มักมาพร้อมกับความเจ็บปวดความทุกข์</span><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">แต่ 'รัก' มหัศจรรย์ที่...</span></strong><br /><strong><span style="color:#cc33cc;">ทำให้เราสัมผัสได้ถึงความสุขและความทุกข์ได้ในเวลาเดียวกัน</span></strong><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /><span style="color:#cc33cc;">...อยากมีความรัก...</span><br /><span style="color:#cc33cc;"></span><br /></span><br /><br />ฟังเพลงรักหลายเพลงแล้วมัน...induce อารมณ์มากๆเลย<br />ก็อยากมี แต่ก็...ไม่รู้จะวิ่งตามหามันไปทำไม...<br /><br />...แต่ถึงจะไม่รีบ...จริงๆก็รออยู่นะ... 555<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-4838217821925290157?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-83389413640293373892009-06-15T04:49:00.000-07:002009-06-15T05:51:34.350-07:00<span style="color:#3366ff;"><strong><span style="font-size:130%;">นาทีเดียวในตอนสุดท้าย</span></strong><br /></span><span style="color:#999999;">(By: Jo-Pop ; Album: Second Impressio)</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">เหมือนกับเราต่างคนยังเดินหลงทาง</span><br /><span style="color:#3366ff;">เหมือนกับหนังที่ยังขาดตอนที่สำคัญ</span><br /><span style="color:#3366ff;">ฉันกับเธอจึงยังไม่ได้พบกัน</span><br /><span style="color:#3366ff;">แล้วเธอ เธออยู่ไหน เธอคือใคร ใครคือเธอ</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">*ฉันมองเห็นเธอในความเหงา ทุกลมหนาวยังเฝ้ามองหา</span><br /><span style="color:#3366ff;">ฉันก็ยังเก็บคำว่ารักให้เธอ</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">**ต่อให้ฉันต้องรอเธออีกนานกี่ลมหายใจ</span><br /><span style="color:#3366ff;">แต่ว่าฉันก็รู้สึกว่าที่ไหนสักที่หนึ่ง...เราต้องได้เจอกัน</span><br /><span style="color:#3366ff;">ต่อให้เป็นนาทีเดียวในตอนสุดท้ายก็ตาม</span><br /><span style="color:#3366ff;">ที่(เพื่อ)ได้มาเจอคนที่รัก ก็คุ้มที่จะรอ</span><br /><span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">หรือว่าเราแค่เดินเฉียดกันทุกวัน</span><br /><span style="color:#3366ff;">เธอกับฉันแอบนั่งห่างกันแค่นิดเดียว</span><br /><span style="color:#3366ff;">เหมือนไม่มีอะไรให้เราข้องเกี่ยว</span><br /><span style="color:#3366ff;">หวังเพียงเสี้ยวนาทีที่บังเอิญได้สบตา</span><br /><span style="color:#3366ff;">...</span><br /><span style="color:#3366ff;">ก็คุ้มที่จะรอ</span><br /><br />* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *<br /><br /><span style="color:#cc66cc;">ฟังเพลงนี้แล้วรู้สึกว่าชอบจัง</span><br /><span style="color:#cc66cc;">แอบอินเข้าไปในเพลงเล็กน้อยถึงปานกลาง</span><br /><span style="color:#cc66cc;">แล้วถ้ายิ่งได้ฟังก็คงจะยิ่งอินมากเข้าไปใหญ่อีกระยะหนึ่ง</span><br /><span style="color:#cc66cc;">แต่คงไม่มีเวลาได้ฟังมากสักเท่าไร</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ตั้งแต่มาอยู่หอก็ไม่ได้ฟังเพลงบ่อยนัก </span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#cc66cc;">อยู่ๆก็นึกอยากเขียนอะไรที่เกี่ยวกับอารมณ์รักขึ้นมา</span><br /><span style="color:#cc66cc;">เดี๋ยวนี้ชอบบทเพลงที่ถ่ายทอดมุมมองความรักที่ "มีความหวัง" หรืออาจจะ "สมหวัง" มากขึ้น</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้จะสมหวัง หรือมีความรักอะไรกับเค้าเลยในตอนนี้</span><br /><span style="color:#cc66cc;">แต่ก่อนจะชอบเพลงที่อารมณ์ตรงกับความรู้สึกตัวเอง โดยเฉพาะอารมณ์บีบคั้นหัวใจจนน้ำตาไหล</span><br /><span style="color:#cc66cc;">สังเกตดูก็ได้เห็นพัฒนาการทางด้านความรู้สึกของตัวเองในบางมุมมากขึ้น</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ใส่ความหวังให้กับชีวิตมากขึ้นแม้ในเรื่องของหัวใจ (คงไม่เพ้อฝันไปนะ)</span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#cc66cc;">จะว่าไปเพลง 'นาทีเดียวในตอนสุดท้าย' นี้ก็ตรงกับเราดีนะ</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ในแต่ละวันที่เดินไปก็ยังแอบเหงาบ้างในหลายๆที</span><br /><span style="color:#cc66cc;">แต่ไม่ได้เหงาจับใจจนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้วและจะต้องมีใครสักคน</span><br /><span style="color:#cc66cc;">เพราะจริงๆเราก็ยังมีมิตรภาพดีๆจากคนรอบตัว</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ที่ถึงจะไม่ใช่ความรักในแบบชายหนุ่มและหญิงสาวแต่มันก็มีค่ามากมายเหมือนกัน</span><br /><span style="color:#cc66cc;">เป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงให้แต่ละวันมีความหมายต่อไป</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ทำให้มีกำลังใจที่จะเดิน เพียงรอยยิ้มที่ได้สร้างให้แก่กันและกัน</span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#cc66cc;">ส่วนเรื่อง 'ใครสักคนนั้น' ที่จะเป็น 'คนที่เฝ้ารอมาตลอดชีวิต'</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ไม่รู้ว่าหากได้พบกันแล้ว สิ่งที่รู้สึกว่าขาดหายมาตลอด จะถูกเติมเต็มขึ้นจริงๆรึเปล่า...</span><br /><span style="color:#cc66cc;">อยากรู้เหมือนกัน</span><br /><span style="color:#cc66cc;">คนๆนั้นจะเป็นคนที่รู้จักกันแล้ว หรือว่าเป็นใครสักคนที่เคยเดินสวนกัน</span><br /><span style="color:#cc66cc;">เป็นสักคนที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิตของกันและกันแล้ว</span><br /><span style="color:#cc66cc;">เคยอยู่ในห้วงเวลาและพื้นที่เดียวกันมาแล้วสักเสี้ยววินาทีหรือเปล่า...</span><br /><span style="color:#cc66cc;">...ไม่อาจรู้ได้...</span><br /><span style="color:#cc66cc;">เป็นเรื่องของอนาคตที่ยังมองไม่เห็นจริงๆ...</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ว่าเราจะรู้คำตอบที่เฝ้าถาม</span><br /><span style="color:#cc66cc;">และได้พบสิ่งที่เฝ้ารอได้อย่างไร...และในตอนไหน...</span><br /><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff6666;">เพียงแค่เดินต่อไปบนสิ่งที่มองเห็นได้และมีตัวตน</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff6666;">ทำในสิ่งที่ต้องทำตามหน้าที่และเป้าหมายของตัวเอง</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff6666;">โลกจะเคลื่อนพาเราและใครคนนั้นให้ได้มาพบกันเองเมื่อถึงเวลา</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff6666;">จักรวาลจะมีแรงผลักให้ทุกสรรพสิ่งอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมและลงตัว</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff6666;">เชื่ออย่างนั้น</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-8338941364029337389?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-66556694335208649242009-01-29T18:45:00.000-08:002009-06-11T04:48:21.297-07:00<a href="http://www.hi5.com/friend/profile/displayJournalDetail.do?ownerId=34806949&amp;journalId=93975747" name="&amp;lid="></a><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#ff0000;">ชีวิตคนเราเต็มไปด้วยความหวังเสมอ<br /></span></strong><br />และ..."ความหวังที่ดีๆ"...<br />ไม่ใช่ "ความคาดหวังที่สูงเกินไป"...<br />ไม่ใช่ "ความคาดหวังที่เต็มไปด้วยเงื่อนไข"...<br /><br />เป็นความหวังที่ไม่ใช่ความเพ้อฝัน...<br />เป็นความหวังที่สร้างกำลังใจและความสุขน้อยๆให้ชีวิตก้าวเดินต่อไป<br />เพื่อสิ่งดีๆในวันข้างหน้า</span><br /><span style="font-size:130%;">เพราะชีวิตทุกคน...<br />ไม่มีความแน่นอน<br />เมื่อวันนี้มีทุกข์วันพรุ่งนี้เดี๋ยวก็สุข<br /><br />ชีวิตไม่ได้มีเพียงด้านเดียวด้านใดด้านหนึ่ง<br /><br />แม้ว่าบางครั้งจะกำลังเผชิญกับปัญหา<br />แต่ถ้าเราใส่ความหวัง ใส่</span><span style="font-size:130%;">มุมมองในแง่บวกให้กับชีวิต<br />ความทุกข์นั้นก็จะเบาบางลง<br />และทางออกสำหรับปัญหานั้นก็คงจะปรากฏให้เราเห็นได้ไม่ช้า...<br />หรืออย่างน้อย...<br />สิ่งที่เผชิญอาจจะไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่มีทางออกที่ดีที่สุด<br />แต่...หากใจเราสามารถหาความสุขเล็กๆ หรือความหวังน้อยๆที่ซ่อนอยู่กับสิ่งเลวร้ายนั้นได้<br />ปัญหาที่ดูว่ายิ่งใหญ่บางครั้งก็กลับไม่หนักหนาสาหัสจนเกินแบกรับไหว...<br /><br /></span><strong><span style="font-size:180%;color:#3366ff;">เพราะ...ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้มีเพียงด้านเดียว</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-6655669433520864924?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-12711912270503136382008-11-22T21:33:00.000-08:002009-06-11T04:42:47.978-07:00<p><span style="color:#33ccff;"><strong><span style="color:#6600cc;">ฤดูที่แตกต่าง</span>เยือนมาถึง</strong><br /><br />ฝนซาลงไปมากแล้ว<br /><br />บางวันอากาศแสนเย็นสบาย<br /><br /><span style="color:#ff9966;">สายลมหนาว</span>แอบมาแวะเวียนทักทายแล้วหลบหน้าไป<br /><em><span style="font-size:130%;">ถ้าเป็นไปได้...</span></em>อยากให้มันพาเอาความหนาวเย็นมาอยู่กับเรานานๆจัง<br /><br />พรุ่งนี้เช้าไปปั่นจักรยานเล่นดีกว่า<br />หัดอยู่กับตัวเองมากขึ้นก็คงจะดี</span></p><span style="color:#33ccff;"><p><br />ตอนนี้เรื่องบางเรื่องที่ค้างคาใจเราก็คงต้องรอการพูดคุย<br />รอจังหวะที่เหมาะสม (จริงๆรอมาจะเป็นเดือนแล้ว)<br /><br />เพื่อนที่ดีของเราคนนึงที่อยากคุยด้วย กลับมาคิดมากกับอะไรบางอย่าง<br /><em><span style="font-size:130%;">รู้บ้างมั้ยว่าเพื่อนคนนี้ไม่สบายใจ<br />แล้วเมื่อไรจะหายจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมสักที</span></em><br /><br />ก็นะ...<span style="color:#9999ff;">คนเราคิดต่างกัน<br /></span>บางทีก็ยากจะเข้าใจว่าลึกๆคิดยังไง<br /><br />แต่ตอนนี้...<br /><br /><strong>จะเชื่อมั่นในความรู้สึกตัวเอง<br />เชื่อมั่นในมิตรภาพและความจริงใจของตัวเอง<br />เชื่อในสิ่งที่ดีๆ<br />จะไม่ถอดใจเอาง่ายๆ<br />ไม่มีวันท้อแท้</strong><br /><br /></span><span style="color:#33cc00;"><strong>มันคือ...ฤดูใหม่ของความคิด<br />แต่ความรู้สึกที่เคยมีก็ไม่ได้เปลี่ยนไป</strong></span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-1271191227050313638?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-90162137356083885792008-10-24T03:17:00.000-07:002009-06-11T04:44:12.211-07:00<div align="left"><span style="color:#3366ff;"><span style="font-size:130%;">บางที...ก็เบื่อกับความเป็นไปเกี่ยวกับตัวฉันในบางแง่มุม</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">บางอย่างไม่ได้ตั้งใจสร้างขึ้น แต่เมื่อมันเกิดขึ้น...กลับลบมันทิ้งไม่ได้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /></span><span style="color:#3366ff;"><em><span style="font-size:180%;">ชีวิตเดินสู่จุดหยุดนิ่ง ยังไงก็ไม่รู้<br /><span style="font-size:130%;"></span></span></em><br /><span style="font-size:130%;">เวลาดีใจกับบางสิ่ง ถ้าดีใจมากไปก็กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงให้เสียใจ</span><br /><span style="font-size:130%;">แต่เวลาเสียใจ...บางทีก็แค่คิดมากไป จนทำให้วันดีๆกลายเป็นวันหม่นๆเปล่าๆ</span><br /><span style="font-size:130%;">ก็เลยเริ่มเฉยๆ พยายามไม่รู้สึกอะไร</span><br /><span style="font-size:130%;">แต่การไม่คิดไม่รู้สึกอะไร ก็ทำให้ชีวิตมันเดิมๆ น่าเบื่อ...ยังไงก็ไม่รู้</span> </span></div><span style="color:#3366ff;"></span><span style="color:#3366ff;"><div align="left"><br /><span style="font-size:130%;"><em><span style="font-size:180%;">สิ่งต่างๆหยุดนิ่งเงียบงันเกินไป...</span></em><br /><br /></span></div><div align="left"><span style="font-size:130%;">หรือ...อาจเพราะเราไม่รู้จักพอใจกับสิ่งที่เป็นโดยไม่รู้ตัว</span> </div><div align="left"> </div><div align="left"><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">ยิ่งก้าวยิ่งเดินไป ก็ไม่รู้จักที่จะหยุดขอต่ออีกสักก้าว...<br />ด้วยหวังว่าจะเจออะไรที่สวยงามกว่าเดิม</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แต่พอเดินต่อไป ก็มีบ้างที่สะดุดล้ม จนเจ็บตัว...เป็นแผลเล็กๆ</span><br /><span style="font-size:130%;">บางครั้งก็เหนื่อย...จนบอกกับตัวเองว่า <em>'หยุดเถอะ หยุดก่อนนะ'</em></span><em><br /><span style="font-size:130%;"></span></em><br /><span style="font-size:130%;">แต่พอ 'หยุด' แล้วมันก็ไม่น่าตื่นเต้น ไม่สนุกเลย</span><br /><span style="font-size:130%;">แล้วทุกอย่างก็ดูเนื่องๆ เชื่องๆ เดิมๆ</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;">แค่...ความรู้สึกความคิดตัวเองยังเข้าใจได้ยากเลย<br />บางทียังไม่รู้ความต้องการจริงๆของตัวเองเลย</span><br /><span style="font-size:130%;">บางทีก็เข้าใจผิดด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องการอะไร...</span></span></div><div align="left"></div><div align="left"><span style="color:#3366ff;"><span style="font-size:130%;">น่าจะทำตัวเองให้ยุ่งเข้าไว้ เป็นดีที่สุด</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-9016213735608388579?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-13950803407389063162008-10-04T04:28:00.000-07:002009-06-11T04:32:59.410-07:00<strong><span style="color:#ffcc33;">เวลาผ่านไปเร็วจัง</span></strong><br /><span style="color:#ffcc33;"></span><br /><span style="color:#ffcc33;">เทอมหนึ่งที่ผ่านมา มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว<br /><br />ได้พบเพื่อนที่ดีๆ คอยห่วงใยคอยดูแลกันเสมอ<br />ความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้น สั่งสมมากขึ้นทุกวันจนกลายเป็นความผูกพัน...<br /><strong><span style="color:#3366ff;">เป็นความผูกพันใช่มั้ย?</span></strong><br />เราผูกพันกันมากแค่ไหน<em><span style="font-size:130%;">......ไม่รู้...<br /></span></em><br />ถ้าวันหนึ่งเวลาผ่านพ้นไป จะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน<br />ถ้าเราต่างเจอใครคนอื่นที่สำคัญ เราจะยังสำคัญต่อกันแบบนี้มั้ย? <em><span style="font-size:130%;">...ไม่รู้...</span></em><br /><br />แต่ว่าที่เป็นอยู่ ที่รู้สึกอยู่ก็คือ...<br /><br />ไม่เคยเชื่อว่าจะได้รับสิ่งดีๆมากขนาดนี้<br />และก็ไม่อยากให้มันหายไป<br /><br />บางครั้งอาจน้อยใจ อาจแอบคิดมากไปบ้าง<br />และอาจคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยว่าอะไรจะเปลี่ยนไปมั้ย...<br /><br />บางครั้งก้อาจทำให้ต้องยุ่งยาก ต้องคอยลำบากเล็กๆน้อยๆ<br />หรืออาจคิดไปเองว่าทำให้ลำบาก ทำให้ต้องวุ่นวาย<br />ทั้งๆที่มันไม่มีอะไร<br /><br />แต่เราก็เพื่อนกัน ช่วยเหลือกัน เป็นหน้าที่ของเพื่อนที่ดี<br /><br />และ...จากทุกสิ่งทุกอย่าง...<br /><strong>วันนี้ก็รู้สึกอบอุ่นในใจ ในมิตรภาพที่มี...ที่สุด<br /></strong><br /><span style="color:#999999;">กับบางเรื่องราว...<br />ฉันคงต้องทบทวนใจตัวเองดูใหม่<br />ฉันคงต้องพยายามหาทาง...ทำให้ทุกสิ่งมันลงตัวที่สุด<br />ฉันคงต้องยอมรับบางอย่างที่ฝืนใจตัวเองไปสักนิด</span><br /><br /><em><span style="font-size:180%;">แค่นิดเดียวเอง...ใช่มั้ย...<br />ไม่เป็นไรหรอกเนอะ</span></em></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-1395080340738906316?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-84863178229276864712008-09-20T19:20:00.000-07:002009-06-11T04:44:36.334-07:00<strong><span style="color:#33cc00;">...ที่แต่ก่อนเคยเชื่อว่าพรหมลิขิตมีจริง...</span></strong><br /><span style="color:#33cc00;">เวลาเจอใครสักคน เคยมีความรู้สึกว่าเค้าคือคนเดียวและคนสุดท้ายที่เราจะรัก<br />เคยตั้งใจและเชื่อแบบนั้น<br /><br />เมื่อเวลาผ่านมา...<em><span style="font-size:130%;">ผ่านวันเวลาที่ดูยาวนานพอสมควร</span></em> </span><br /><span style="color:#33cc00;">เราก็ได้พบว่าความเชื่อแบบนั้นมันไม่เป็นความจริง </span><br /><span style="color:#33cc00;">สิ่งที่เคยคิดว่าสัมผัสได้ มีตัวตน เป็นความหวังสุดท้ายของชีวิต </span><br /><span style="color:#33cc00;">สิ่งนั้นมันได้สูญสลายหายไปพร้อมกับคนๆนั้นที่หายไปจากชีวิตเรา</span><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:180%;color:#cc66cc;">...มันก็เป็นแค่ความเชื่อได้เท่านั้นเองใช่มั้ย...?</span></em></strong><br /><br /><span style="color:#33cc00;">แล้วทุกครั้งที่เริ่มต้นใหม่...ที่รู้สึกได้ว่าใครบางคนที่ได้พบเจอจะเป็นคนสุดท้าย</span><br /><span style="color:#33cc00;">ก็ดูเหมือนว่า...มันเป็นแค่ความรู้สึกของเราในเวลานั้นๆ</span><br /><span style="color:#33cc00;">ที่จริง...เราไม่อาจมั่นใจได้อีกเลยว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่ใช่</span><br /><span style="color:#33cc00;"></span><br /><span style="color:#33cc00;">ดูเหมือนว่า...ที่จริงแล้วไม่มีอะไรเป็นเครื่องรับประกัน<br />ไม่มีอะไรให้หัวใจยอมเสี่ยงที่จะ "รัก" ได้อีก</span><br /><span style="color:#33cc00;">ในเมื่อเวลาที่เรารักใครสักคน เรารู้สึกว่าเราสัมผัสได้ด้วยใจ สัมผัสได้ว่าเค้าพิเศษ </span><br /><span style="color:#33cc00;">เค้าคือคนที่ฟ้าส่งมาให้เรา</span><br /><span style="color:#33cc00;">แต่แล้วหลายครั้งหลายหนสำหรับใครหลายคน ก็มักลงเอยด้วยอะไรที่ไม่คาดคิด </span><br /><span style="color:#33cc00;">อะไรที่บอกว่าเค้าไม่ใช่คนนั้นอีกต่อไป...<br />อะไรที่ทำให้เรารับไม่ได้อยู่พักหนึ่ง<br />ทิ่มแทงจิตใจ<br />แต่แล้วก็ต้องทำใจยอมรับในที่สุดว่า...เราไม่ได้เกิดมาคู่กัน</span><br /><br /><span style="color:#33cc00;">ฉะนั้น...ดูเหมือนว่า...หัวใจที่ใช้สัมผัส...<br />มันเป็นแค่ความเชื่อของเรา เป็นแค่อารมณ์ๆนึงเท่านั้น...สินะ<br />ที่จริง..เวลาผ่านไปเราก็เจอใครที่เข้ามาใหม่...<br /><br />อาจจะจนกว่า...จะเจอคนที่ใช่จริงๆ<br />ดูจะยากเหลือเกิน สำหรับใครหลายคน<br />และสำหรับใครหลายคนก็ดูตรงข้าม ดูจะง่าย ดูว่าเค้าพบแล้ว...คนที่ใช่</span><br /><br /><br /><span style="color:#ff0000;">เขียนเหมือนเราพบใครมาหลายคนแต่ที่จริง...ก็แค่นานๆพบที<br />แค่ไม่กี่คนที่ได้เจอ<br />แต่การที่ยึดหัวใจไว้กับคนๆนึงนานๆแล้วมาพบว่าเค้าไม่ใช่<br />พบว่าหัวใจที่แบ่งให้ไป กับช่วงเวลาอันยาวนานที่เสียไปกับคนไม่กี่คนก็คือความสูญเปล่า...<br />รู้สึกเชื่อในพรหมลิขิตน้อยลงอยู่กับความเป็นจริงมากขึ้น<br />แต่...ก็ไม่เลิกอ่อนไหวในเรื่องนี้สักที</span><br /><em><span style="font-size:180%;color:#3333ff;">ยังคงรอที่จะสัมผัสความรักที่เป็นความจริง<br />ที่เป็นรักนั้นที่เคยเชื่อว่าได้เจอ...</span></em><br /><br /><br />ร อ ดู ต่ อ ไ ป<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-8486317822927686471?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-55416520596009496182008-09-13T22:13:00.000-07:002009-06-11T04:19:09.087-07:00<p><span style="font-size:130%;"><strong>สองสามวันนี้ลองคิดทบทวนดูก็รู้สึกว่า...<br /></strong><br />การที่จะทำอะไรบางสิ่ง หรือรู้สึกอะไรบางอย่างที่เป็นสิ่งที่ดูว่าดี เป็นความสุข<br />ต่อไปก็คงต้องคิด ต้องชั่งใจให้แน่ๆก่อนว่ากล้าพอรึเปล่าที่จะรับสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้น<br /><strong><span style="color:#6633ff;">บางครั้งมันก็เป็นความเสี่ยง</span></strong> เพราะเราไม่รู้ว่าหลังจากนั้นจะเป็นอย่างไรกันแน่<br />ทั้งที่เราก็คิดว่ามันจะดีอย่างนั้นตลอดไป<br />แต่จริงๆแล้วก็ต้องทำใจยอมรับไว้ก่อนว่าที่เลือกทำ...</span> <em><strong><span style="font-size:180%;">ทำเพื่อปัจจุบัน</span></strong></em> <em><span style="font-size:180%;">ให้มันเป็นความสุขในปัจจุบันนะ</span></em><br /><span style="font-size:130%;">และคงคาดหวังอะไรไม่ได้ว่าต่อไปมันจะเหมือนเดิม</span></p><p><span style="font-size:130%;">เราคงต้องคิดไว้เลยด้วยซ้ำว่า ต่อไปมันจะเปลี่ยน ต่อไปมันจะไม่เหมือนเดิม<br />ถ้าเป็นแบบนั้นจะทนได้รึเปล่า?<br />แต่หากเสี่ยงที่จะรู้สึกดี ที่จะมีความสุขในปัจจุบัน ก็เท่ากับทำใจยอมรับความเปลี่ยนแปลงต่อไป</span></p><p><span style="font-size:130%;"></span></p><p><span style="font-size:130%;"><em>ทำไงได้ล่ะ??</em><br /><br />หรือจะปิดกั้นตัวเองเอาไว้แต่แรก</span></p><p><span style="font-size:130%;">เพราะยังไงสุดท้ายเราก็ครอบครองความรู้สึกดีๆ สิ่งดีๆที่ผ่านเข้ามาไว้ไม่ได้ตลอด<br />ได้แค่ผ่านมาผ่านไปแล้วก็กลับมาใหม่แล้วก็จากไป<br />เพราะสิ่งที่เจอไม่ใช่สิ่งที่จะอยู่กับเราตลอดไป<br />เพราะคนที่เจอไม่ใช่คนสุดท้ายที่ใช่<br />เพราะยังไม่ถึงเวลานั้น</span></p><p><span style="font-size:130%;">เบื่อที่จะคิดมาก<br />เบื่อที่ต้องคอยรักษาความสัมพันธ์หรือสิ่งดีๆบางอย่าง<br /></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><em><span style="font-size:180%;color:#9999ff;">.......ในเมื่อบางครั้งสุดท้ายก็เป็นเราคนเดียวที่พยายามรักษามันเอาไว้.......</span></em></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-5541652059600949618?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-81339549022243178182008-08-31T04:04:00.000-07:002009-06-11T04:11:25.631-07:00<span style="font-size:130%;color:#cc66cc;"><strong>บางสิ่งบางอย่างที่ผ่านมา มันอาจเป็นได้แค่เพียงวูบหนึ่งของความรู้สึก</strong></span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><em><span style="font-size:180%;color:#cc66cc;"><span style="color:#ff6600;">ผ่านมาและผ่านไปกลายเป็นแค่ความทรงจำเสี้ยวหนึ่ง</span></span></em><br /><em><span style="font-size:130%;color:#cc66cc;"></span></em><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc66cc;">โดยที่วันนี้ไม่มีมัน ไม่มีความรู้สึก และสิ่งต่างๆทีได้เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมาเหลืออยู่</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ทั้งๆที่เราไม่ได้คาดคิด ไม่ทันระวังตัวว่า... บางสิ่งบางอย่างที่เป็นไปจะเปลี่ยนแปลงและหายไปเร็วแบบนี้...<em>เร็วกว่าทีคิด</em></span><br /><em><span style="color:#cc66cc;"></span></em><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#cc66cc;">ทั้งๆที่เราคิดว่าเรากำลังมีความสุขอยู่แท้ๆ<br />ทั้งๆที่เราไม่ได้เรียกร้องคาดหวังไขว่คว้าอะไรที่ไกลเกินกว่านั้น<br />แค่คิดว่าพอใจกับจุดที่เคยยืนอยู่<br />แต่...บางครั้งก็<strong>ไม่มีใครเข้าข้างเราแม้แต่โชคชะตา</strong></span><br /><strong><span style="color:#cc66cc;"></span></strong><br /><span style="color:#cc66cc;">สุดท้ายสิ่งที่คิดว่าเป็นความสุขก็หลุดลอยหายไป</span><br /><span style="color:#cc66cc;">สุดท้ายก็เหมือนแค่ฝันไปแค่ได้ฝันประหลาดๆ ได้เจอบางสิ่งที่ไม่เคยเจอ </span><br /><span style="color:#cc66cc;">...ที่เราอยากให้เป็นความจริงเรื่อยไป...แต่แล้วก็ต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้น </span><br /><span style="color:#cc66cc;"></span><br /><span style="color:#cc66cc;">เมื่อเช้าของวันใหม่และความเป็นจริงมาถึง...</span><br /><span style="color:#cc66cc;">ตื่นแล้วถึงรู้ว่า...</span><br /></span><span style="color:#3366ff;"><em><span style="font-size:180%;">สิ่งดีๆที่ผ่านมาคงเป็นได้แค่เพียง 'วูบหนึ่งของความทรงจำ'</span></em> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-8133954902224317818?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-41544088355516073962008-04-23T20:54:00.000-07:002009-06-11T03:59:44.647-07:00<span style="font-size:130%;color:#ff0000;">ถ้าจะให้ลองรักใครสักคน...ก็คงลำบาก</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">ถ้าจะให้มอบหัวใจให้ใครก็คงยาก</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">ถ้าไม่รักไปเอง เผลอใจไปเอง ก็คงต้องขอเวลาและการกระทำพิสูจน์หัวใจใครอีกคน...</span><br /><span style="color:#ff0000;"></span><br /><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:130%;">ก็วันนี้</span>...<strong><span style="font-size:130%;">หัวใจฉีดวัคซีนและมีเกราะหุ้มเพิ่มอีกชั้นหนึ่ง</span></strong></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">ไม่มีวันเทใจให้ใครทั้งใจได้อีก </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">นอกจากจะใช้เวลาและความอดทนของใครอีกคนฝ่าด่านหัวใจดวงนี้</span><br /><span style="font-size:130%;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">สำหรับเรา...<strong>ความรักไม่ใช่เรื่องตลกหรือเกม</strong> ที่จะเอามาเล่นกับหัวใจของใครบางคน</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">(โดยเฉพาะของผู้หญิง) ในเมื่อยังไม่พร้อม ยังไม่ได้รักทั้งใจ ก็อย่าเพิ่งใจร้อนเร่งรัดให้เค้ารักตอบ<br />อย่าพยายามทำให้เค้ารักหมดใจ </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">เพราะการจีบบางครั้งมันเป็นแค่เกม ที่จริงๆแล้วไม่สนุกเท่าไร...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">ดูใจตัวเองก่อนว่ารักเค้าพอรึเปล่า มั่นคงพอมั้ย...</span><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">ก่อนจะทำอะไร...จะดีกว่า</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">ช่วงเกือบ 1 เดือนที่ผ่านมาสถานะของใครบางคนในหัวใจของเราได้เปลี่ยนแปลงไป </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">จากที่นั่งอยู่กลางใจก็ออกมาอยู่ริมหัวใจพอ เป็นแค่คนให้ห่วงใย แคร์ และ คิดถึงแบบหลวมๆ พอดีๆ</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">ไม่รู้เหมือนกันว่าสถานะของเราสำหรับเค้าจะเปลี่ยนไปแค่ไหน กลายเป็นเพื่อนแบบไหน...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">เรามั่นใจมากขึ้นกับความสัมพันธ์ </span><span style="font-size:180%;color:#ff9966;"><em>ไม่กลัวว่า...จะถูกลืม</em></span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">ลึกๆอาจจะกลัวอยู่บ้างว่าถ้าวันใดบางคนที่เรารุสึกผูกพันหายไปนานๆ ไม่โทรมา จะเหมือนขาดอะไรไป...</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">แต่...ถ้ามันจะเป็นแบบนั้น ก็คงทำอะไรไม่ได้ </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;">และให้มันเป็นไปแบบนั้นเพราะเราต่างมีหนทางของตัวเอง </span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff99ff;"><strong><span style="color:#3333ff;">และที่สำคัญ...ไม่ว่าวันไหนๆ เราก็ได้เป็นคนที่อยู่ในความทรงจำของกันและกัน</span></strong> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-4154408835551607396?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6567982986945007528.post-32410514483383748142008-01-07T03:28:00.000-08:002009-06-11T03:44:04.714-07:00<p><strong><span style="font-size:180%;">แล้วก็ถึงเวลา ที่ชีวิตจะต้องเดินต่อไปในอีกก้าวหนึ่ง</span></strong></p><p><span style="font-size:130%;">จุดเปลี่ยนชีวิตได้มาถึง ย่างกรายเข้ามาให้เห็นชัดขึ้นๆ<br />จากที่มันเป็นภาพอนาคตอันไกลตัว วันนี้ค่อยๆใกล้ความเป็นจริงทุกขณะ<br />และอีกไม่นานมันจะเป็นปัจจุบัน...<br />ถึงวันนี้ยอมรับว่าเดินมาไกลเกินตัว......................ไกลเกินไป</span></p><p><span style="font-size:130%;">...ทุกเส้นทางที่ได้เดินมา เดินผ่านอะไรมามากมาย<br />วกไปวนมาแล้วที่สุด...ก็คล้ายกับว่า...เราได้กลับมาที่เก่า</span></p><p><span style="font-size:130%;">มีหลงทางไปบางครั้ง เลือกเส้นผิด ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะหาทางออกเจอ...<br />และไม่เคย...ออกนอกลู่นอกทางเลย<br />ถึงจะเสียเวลา แต่สิ่งต่างๆที่ได้มาถือว่าคุ้มค่าที่สุด</span></p><p><span style="font-size:130%;">จนวันนี้...วันที่มาเจอเส้นทางใหม่ วันที่หยุดยืนและหันไปมองด้านหลัง<br />ทบทวนภาพวันเวลาและเส้นทางที่ได้เดินผ่านมา<br />ทอดถอนใจให้อดีตและความเหน็ดเหนื่อยในวันเก่าๆทุกวัน<br />แล้วมองกลับไปข้างหน้าอิ่มเอมใจกับสิ่งที่ได้ค้นพบ...<br />เรากำลังจะออกจากเส้นทางสายเก่า...<br /><br />คิดว่า "พร้อมแล้ว"...มาถึงจุดนี้<br />จุดที่ยืนอยู่และมั่นใจว่าหนทางที่ยังดูอีกยาวไกลเบื้องหน้านี้จะเป็นเส้นทางสายหลัก<br />ที่เราจะเดินไปอย่างมั่นคง...มั่นคงที่สุด และเป็นเส้นทางที่เลือกเดินแล้ว<br /><br />และวันนี้...ก็ถึงเวลาที่จะต้องเลิกวิ่งตามเป็นเงาใครบางคนสักที<br />ที่ผ่านมาก็รู้สึกว่าได้เป็นเพียงแค่ "เงา"...<br />รู้ว่ามันมีสายใยบางๆพันผูกเราเอาไว้ ถึงแม้มันจะบางมาก<br />ยังไงทุกสิ่งที่ได้มีให้กัน วันเวลาน้อยนิดที่ได้แบ่งปันกันและกัน<br />รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ การหยอกล้อ น้ำใจที่แลกเปลี่ยนกัน<br />หลายๆสิ่งเพียงเล็กน้อยที่เราให้ความสำคัญ<br />มันมีความหมายต่อวันเวลาที่ผ่านมา<br />ถ้ามันจะหยุดเพียงนั้น... ก็คงไม่เสียใจ<br /><br />แม้ว่าหลายวันที่ผ่านมา จะคาดคั้นให้มันยังคงดำเนินต่อไปแบบนั้น<br />ให้สิ่งที่เกิดขึ้นช่วงปลายเดือนธันวาจนข้ามปีใหม่ไม่ใช่สิ่งลวงตา<br />แม้จะอยากให้มันเป็นแบบนั้นตลอดไป<br />แต่วันนี้...ยอมรับว่า ที่ผ่านมาดีที่สุดแล้วที่มันได้เกิดขึ้น<br />และจบลงเพียงนั้นให้มันเป็นภาพความทรงจำที่สวยงามแค่นั้นพอ</span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>และลืมมันไปว่าเวลานั้นกับปัจจุบันมันเชื่อมต่อกัน<br />และมีความไม่แน่นอนเข้ามาเล่นบทบาทอยู่</strong><br /></span><em><span style="font-size:180%;">ความไม่แน่นอนในการกระทำของใครบางคน...<br /></span></em><br /><span style="font-size:130%;">วันนี้ ถึงเวลาต้องเดินถอยออกมา ทิ้งใครบางคนไว้ที่เดิม</span><br /><em><span style="font-size:180%;">ไม่เป็นเงาตามตัวเธออีกต่อไป...</span></em><br /><span style="font-size:130%;">ขอบคุณในทุกสิ่งที่ดีๆวันนี้พร้อมที่จะเดินบนหนทางชีวิตใหม่<br />พร้อมรับสิ่งใหม่ๆที่ไม่มีเธอร่วมเดินอยู่</span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6567982986945007528-3241051448338374814?l=sandglass-writing.blogspot.com' alt='' /></div>SanDgLasShttp://www.blogger.com/profile/11185253555216743097noreply@blogger.com0